Nawrócenie świętego Pawła

Benedykt XVI (3 września 2008)

Drodzy bracia i siostry,

dzisiejsza katecheza będzie poświęcona doświadczeniu św. Pawła na drodze do Damaszku, a zatem temu, co powszechnie nazywa się jego nawróceniem.

Tuż przy drodze do Damaszku, na początku lat trzydziestych, po okresie prześladowań Kościoła, nastąpił decydujący moment w życiu Pawła. Wiele na ten temat napisano i oczywiście z różnych punktów widzenia. Pewne jest, że nastąpił przełom, wręcz odwrócenie perspektywy. Potem, niespodziewanie, zaczął rozważać „stratę” i „śmieci” wszystko, co wcześniej stanowiło dla niego najwyższy ideał, niemal raison d'être jego istnienia (por.Flp 3,7-8). Co się stało?

Mamy do tego dwa rodzaje źródeł. Pierwszy typ, najbardziej znany, to historie za sprawą pióra Lucy, który trzykrotnie opowiada o wydarzeniu wDzieje Apostolskie(por9,1-19;22,3-21;26,4-23). Il lettore medio è forse tentato di fermarsi troppo su alcuni dettagli, come la luce dal cielo, la caduta a terra, la voce che chiama, la nuova condizione di cecità, la guarigione come per la caduta di squame dagli occhi e il digiuno.

Ale wszystkie te szczegóły odnoszą się do centrum wydarzenia: zmartwychwstały Chrystus ukazuje się jako wspaniałe światło i przemawia do Saula, przemienia jego myślenie i samo życie. Blask Zmartwychwstałego zaślepia go: w ten sposób jego wewnętrzna rzeczywistość objawia się także na zewnątrz, jego ślepota na prawdę, na światło, którym jest Chrystus. A potem jej ostateczne „tak” powiedziane Chrystusowi w chrzcie na nowo otwiera jej oczy, naprawdę sprawia, że ​​widzi.

W starożytnym Kościele nazywano też chrztem"oświetlenie", perché tale sacramento dà la luce, fa vedere realmente. Quanto così si indica teologicamente, in Paolo si realizza anche fisicamente: guarito dalla sua cecità interiore, vede bene. San Paolo, quindi, è stato trasformato non da un pensiero ma da un evento, dalla presenza irresistibile del Risorto, della quale mai potrà in seguito dubitare tanto era stata forte l’evidenza dell’evento, di questo incontro. Esso cambiò fondamentalmente la vita di Paolo; in questo senso si può e si deve parlare di una conversione.

To spotkanie stanowi centrum historii św. Łukasza, co jest całkiem możliwe, że posłużył się on opowieścią, która prawdopodobnie powstała we wspólnocie Damaszku. Miejscowy koloryt nadany obecnością Ananiasza oraz nazwami zarówno ulicy, jak i właściciela domu, w którym przebywał Paweł (por.Na 9.11).

Drugi typ źródeł dotyczących konwersji jest taki samLitery di san Paolo. Egli non ha mai parlato in dettaglio di questo avvenimento, penso perché poteva supporre che tutti conoscessero l’essenziale di questa sua storia, tutti sapevano che da persecutore era stato trasformato in apostolo fervente di Cristo. E ciò era avvenuto non in seguito ad una propria riflessione, ma ad un evento forte, ad un incontro con il Risorto.

Nie mówiąc o szczegółach, kilkakrotnie wspomina ten bardzo ważny fakt, że on także jest świadkiem zmartwychwstania Jezusa, o czym od razu otrzymał objawienie od samego Jezusa wraz z misją apostolską. Najjaśniejszy tekst na ten temat znajduje się w jego opisie tego, co stanowi centrum historii zbawienia: śmierci i zmartwychwstania Jezusa oraz ukazywania się świadkom (por.1 Kor15).

Słowami pochodzącymi z bardzo starożytnej tradycji, którą także on otrzymał od Kościoła jerozolimskiego, mówi, że Jezus, który umarł, ukrzyżowany, pogrzebany, zmartwychwstał, ukazał się po zmartwychwstaniu najpierw Kefasowi, to jest Piotrowi, potem Dwunastu, potem pięciuset braci, którzy w dużej części jeszcze wtedy żyli, potem Jakubowi, potem wszystkim Apostołom.

A do tej historii zaczerpniętej z tradycji dodaje:„Na koniec ukazał się i mnie”(1 Kor15.8). W ten sposób daje do zrozumienia, że ​​jest to podstawa jego apostolstwa i nowego życia. Istnieją również inne teksty, w których pojawia się to samo:„Przez Jezusa Chrystusa otrzymaliśmy łaskę apostolatu”(porRm1,5); to jest wciąż:„Czyż nie widziałem Jezusa, Pana naszego?”(1 Kor9.1), słowa, którymi nawiązuje do czegoś, co wszyscy znają.

I wreszcie najbardziej rozpowszechniony tekst wczytuje sięGal1.15-17:„Lecz gdy spodobało się Temu, który mnie wybrał jeszcze w łonie matki mojej i powołał łaską swoją, objawić mi Syna swego, abym ogłosił go wśród pogan, natychmiast, bez konsultacji z żadnym człowiekiem, bez udawania się do Jerozolimy, do tych, którzy byli apostołami przede mną , pojechałem do Arabii, a potem wróciłem do Damaszku”. W tym„samoprzepraszanie”stanowczo podkreśla, że ​​także on jest prawdziwym świadkiem Zmartwychwstałego, ma swoją misję otrzymaną bezpośrednio od Zmartwychwstałego.

Possiamo così vedere che le due fonti, gli Atti degli Apostoli e le Lettere di san Paolo, convergono e convengono sul punto fondamentale: il Risorto ha parlato a Paolo, lo ha chiamato all’apostolato, ha fatto di lui un vero apostolo, testimone della risurrezione, con l’incarico specifico di annunciare il Vangelo ai pagani, al mondo greco-romano.

A jednocześnie Paweł dowiedział się, że pomimo bezpośredniości swojej relacji ze Zmartwychwstałym, musi wejść do komunii Kościoła, musi zostać ochrzczony, musi żyć w zgodzie z innymi apostołami. Tylko w tej komunii ze wszystkimi może być prawdziwym apostołem, jak wyraźnie pisze w Pierwszym Liście do Koryntian:„Tak więc ja i oni głosimy, i tak uwierzyliście”(15, 11). Jest tylko jedna zapowiedź Zmartwychwstałego, bo Chrystus jest tylko jeden.

Come si vede, in tutti questi passi Paolo non interpreta mai questo momento come un fatto di conversione. Perché? Ci sono tante ipotesi, ma per me il motivo è molto evidente. Questa svolta della sua vita, questa trasformazione di tutto il suo essere non fu frutto di un processo psicologico, di una maturazione o evoluzione intellettuale e morale, ma venne dall’esterno: non fu il frutto del suo pensiero, ma dell’incontro con Cristo Gesù.

In questo senso non fu semplicemente una conversione, una maturazione del suo “io”, ma fu morte e risurrezione per lui stesso: morì una sua esistenza e un’altra nuova ne nacque con il Cristo Risorto. In nessun altro modo si può spiegare questo rinnovamento di Paolo. Tutte le analisi psicologiche non possono chiarire e risolvere il problema.

Solo l’avvenimento, l’incontro forte con Cristo, è la chiave per capire che cosa era successo: morte e risurrezione, rinnovamento da parte di Colui che si era mostrato e aveva parlato con lui. In questo senso più profondo possiamo e dobbiamo parlare di conversione.

To spotkanie to prawdziwa odnowa, która zmieniła wszystkie swoje parametry. Teraz może powiedzieć, że to, co wcześniej było dla niego istotne i fundamentalne, stało się dla niego"śmieci"; już nie jest"Zarabiam", ale strata, bo teraz liczy się tylko życie w Chrystusie.

Non dobbiamo tuttavia pensare che Paolo sia stato così chiuso in un avvenimento cieco. È vero il contrario, perché il Cristo Risorto è la luce della verità, la luce di Dio stesso. Questo ha allargato il suo cuore, lo ha reso aperto a tutti. In questo momento non ha perso quanto c’era di bene e di vero nella sua vita, nella sua eredità, ma ha capito in modo nuovo la saggezza, la verità, la profondità della legge e dei profeti, se n’è riappropriato in modo nuovo.

Jednocześnie jego rozum był otwarty na mądrość pogan; otwierając się całym sercem na Chrystusa, stał się zdolny do szerokiego dialogu ze wszystkimi, stał się zdolny do bycia wszystkim dla wszystkich. Więc naprawdę mógł być apostołem pogan.

Wracając teraz do siebie, zadajemy sobie pytanie, co to dla nas oznacza? Oznacza to, że również dla nas chrześcijaństwo nie jest nową filozofią ani nową moralnością.Jesteśmy chrześcijanami tylko wtedy, gdy spotykamy Chrystusa. Z pewnością nie ukazuje się nam w ten nieodparty, świetlisty sposób, jak to uczynił z Pawłem, aby uczynić go apostołem wszystkich narodów.

Ale i my możemy spotkać Chrystusa w czytaniu Pisma Świętego, w modlitwie, w życiu liturgicznym Kościoła. Możemy dotknąć serca Chrystusa i poczuć, jak On dotyka naszego. Tylko w tej osobistej relacji z Chrystusem, tylko w tym spotkaniu ze Zmartwychwstałym stajemy się prawdziwie chrześcijanami. W ten sposób otwiera się nasz rozum, otwiera się cała mądrość Chrystusa i całe bogactwo prawdy.

Módlmy się więc do Pana, aby nas oświecił, dał nam spotkanie ze swoją obecnością w naszym świecie: i dał nam w ten sposób żywą wiarę, otwarte serce, wielką miłość do wszystkich, zdolną do odnowienia świata.

Nawrócenie św. Pawła 1

źródło © vangelodelgiorno.org

Ostatnia aktualizacja: 15 grudnia 2022 12:43 przez Remigiusza Roberta

Awatar Remigio Ruberto

Cześć, jestem Remigio Ruberto, ojciec Eugenio. Miłość, która łączy mnie z Eugenio, jest ponadczasowa i bezprzestrzenna.

zostaw komentarz