Przeczytaj historię świętej Teresy od Dzieciątka Jezus

Ratowanie dusz

Thérèse Françoise Marie Martin nasce Alençon il 2 gennaio 1873 da una coppia di commercianti in oreficeria, molto credenti, “degni più del cielo che della terra”, come li definiva Teresina. E’ l’ultima di otto figli, tre dei quali morti bambini.

Orfana di madre all’età di quattro anni, rivive il dramma dell’abbandono per il progressivo ingresso in Carmelo delle quattro sorelle, ricevendo in compenso l’affetto particolare del padre, che la chiama “piccola Regina di Francia e di Navarra” e anche “l’orfanella della Beresina”.

Z kolei w wieku zaledwie 15 lat wstąpił do Karmelu w Lisieux, dzięki specjalnemu zezwoleniu papieża Leona XIII, o które sama Teresa udała się do Rzymu, aby wybłagać: „Jeśli Bóg zechce, wejdziesz do niegobyła odpowiedź papieża.

Pragnieniem dziewczynki było „ratowanie dusz”, a przede wszystkim „modlitwa o pomoc kapłanów”. Siostra Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza to imię przyjmowane w czasie składania ślubów.

Za namową przełożonej od razu zaczęła prowadzić dzienniczek, w którym notowała etapy swojego życia wewnętrznego. Pisał w 1895 r.: „9 czerwca, w święto Trójcy Przenajświętszej, otrzymałem łaskę zrozumienia bardziej niż kiedykolwiek, jak bardzo Jezus pragnie być kochany”.

Mała ulica

Pod koniec XIX wieku we Francji szerzyła się myśl pozytywistyczna, wspierana przez mnożenie się wielkich wynalazków i wspierana przez impulsy antyklerykalne i ateistyczne.

Z tego powodu opracowanie przez Teresę bardzo oryginalnej duchowości, zwanej także „teologią małej drogi” lub duchowego dzieciństwa, nabiera szczególnego znaczenia, która opiera praktykę miłości do Boga nie na wielkich czynach, ale na pozornie nieistotnych codziennych czynach.

Teresa pisze w swojej autobiografii: „Jest tylko jedno do zrobienia: rzucić Jezusowi kwiaty małych ofiar”. A gdzie indziej: „Chcę uczyć małych sposobów, które mi się powiodły”.

W pierwotnej wersji dziennik ten nosi podtytuł „Wiosenna opowieść o białym kwiecie”. Ale pod pozornym romantyzmem jest w rzeczywistości trudna droga do świętości, naznaczona mocną odpowiedzią na miłość Boga do człowieka.

Niezrozumiała dla sióstr karmelitanek Teresa oświadcza, że ​​otrzymała „więcej cierni niż róż”, ale cierpliwie przyjmuje niesprawiedliwości i prześladowania, a także ból i zmęczenie spowodowane chorobą, ofiarowując wszystko „na potrzeby Kościoła”, „dla rzucać róże na wszystkich, sprawiedliwych i grzeszników”.

Dla Jana Pawła II i Benedykta XVI specyfiką jej duchowości jest całkowita otwartość na wtargnięcie miłości Bożej, umiejętność odpowiadania na tę miłość nawet w „nocy” ducha: siostra w tej grzeszników, dalekich, ateistów, ludzi zdesperowanych iz tego powodu ogłoszona patronką misjonarzy.

Śmierć i perypetie „Historii duszy”

Po dziewięciu latach życia zakonnego Teresa zmarła w wieku zaledwie 24 lat, 30 września 1897 r., na gruźlicę: już w 1923 r. została beatyfikowana przez papieża Piusa XI, który uznał ją za „gwiazdę swego pontyfikatu”, kanonizowana w 1925 r.

Negli anni cinquanta del secolo scorso l’abbé André Combes, teologo all’Institut Catholique, alla Sorbona di Parigi e alla Lateranense, scoprì le manipolazioni che erano state compiute in buona fede sul Diario di Teresa, dalle stesse sorelle, inclini a considerarla la piccola di casa; la dottrina spirituale e teologale dell’”infanzia spirituale” non si limita però a uno sfondo psicologistico e sentimentale fatto solo di attenzione alle piccole cose.

Sednem jego duchowości jest raczej świadomość, że człowiek, nawet w swojej małości, zostaje przebóstwiony przez Łaskę. W tym Teresa odpowiada „mistrzom podejrzliwości”, takim jak Feuerbach,Marksa, Freuda, Nietzschego.Człowiek-stworzenie, które pozwala się ubóstwiać inwazji Bożej miłości, wcale nie jest „wyobcowane”. W ten sposób chrystologia i antropologia idą ramię w ramię: Teresa antycypuje o prawie sto lat niektóre teksty Soboru Watykańskiego II, Pawła VI, a zwłaszcza niektóre fragmenty Pisma św.Caritas w VeritateBenedykta XVI.

źródło © Dykasteria ds. Komunikacji

Święta Tereso od Dzieciątka Jezus
Św Teresy z Lisieux

Powiązane teksty:

Papież Pius XI Msza św. ku czci św. Teresy z Lisieux, 17 maja 1925 r

https://w2.vatican.va/content/pius-xi/it/homilies/documents/hf_p-xi_hom_19250517_benedictus-deus.html

Orędzie radiowe papieża Piusa XII z okazji konsekracji Bazyliki św. Teresy w Lisieux

http://w2.vatican.va/content/pius-xii/fr/speeches/1954/documents/hf_p-xii_spe_19540711_lisieux.html

Kaplica Papieska Jana Pawła II dla ogłoszenia św. Teresy z Lisieux Doktorem Kościoła 19 października 1997

http://w2.vatican.va/content/john-paul-ii/it/homilies/1997/documents/hf_jp-ii_hom_19101997.html

Audiencja generalna u papieża Benedykta XVI 6 kwietnia 2011 r

http://w2.vatican.va/content/benedict-xvi/it/audiences/2011/documents/hf_ben-xvi_aud_20110406.html

Encyklika Benedykta XVI „Caritas in veritate”

http://w2.vatican.va/content/benedict-xvi/it/encyclals/documents/hf_ben-xvi_enc_20090629_caritas-in-veritate.html

Messa Santa Marta Papa Francesco 1 ottobre 2013

http://w2.vatican.va/content/francesco/it/cotidie/2013/documents/papa-francesco-cotidie_20131001_strength-of-the-gospel.html

Ze strony internetowej „Stolica Apostolska”

http://www.vatican.va/news_services/liturgy/documents/ns_lit_doc_19101997_stherese_fr.html

Awatar Remigio Ruberto

Cześć, jestem Remigio Ruberto, ojciec Eugenio. Miłość, która łączy mnie z Eugenio, jest ponadczasowa i bezprzestrzenna.

zostaw komentarz